I live on Coffee and Flowers
(and black markers and watercolors)
 |
| "Bonds" 8x5cm black pigment marker&watercolors on recycled paper |
 |
| "The Tide I" 8x5cm black pigment marker&watercolors on recycled paper |
 |
| "The Tide II" 8x5cm black pigment marker&watercolors on recycled paper |
 |
| "The Tide III" 8x5cm black pigment marker&watercolors on recycled paper |
Μικροί Θάνατοι / Small Deaths
Εδώ λοιπόν είναι τα χαρακτικά για τα οποία πολύ καιρό μιλούσα και ετοίμαζα. Όπως έχω γράψει ξανά, ξεκίνησε αυθόρμητα και σχεδόν τυχαία, σε μια στιγμή ακανόνιστη σαν παιχνίδι και συνέχισε με την ίδια διάθεση, πιο σταθερά και συνειδητά στη συνέχεια.
Η σειρά "Μικροί Θάνατοι" αποτελείται πλέον από δέκα οξυγραφίες, φτιαγμένες μέσα στο 2011-12 κάπου εκεί πάνω στην αλλαγή και αντιπροσωπεύει ό,τι είμαι και αισθάνομαι αυτή τη χρονιά που συνεχώς αλλάζει καθώς και όλα αυτά που ως τώρα με άγγιζαν. Οι περισσότερες μήτρες είναι ορθογώνιοι τσίγκοι, όχι μεγαλύτεροι από 10x12 εκ. τυπωμένες παραδοσιακά σε χαρτί Fabriano και μαύρο Charbonnel μελάνι οξυγραφίας.
Κάποια στιγμή λοιπόν, προσδιόρισα διαφορετικά το Θάνατο. Σαν ένα σύμβολο πια που δεν μένει στην κυριολεξία του, δεν είναι τέλος οριστικό ούτε ανυπαρξία, αλλά αρχή.
Εδώ λοιπόν θα δείτε,ανθρώπινους καθημερινούς Μικρούς Θανάτους, ο καθένας να περιέχει και μια μορφή εσωτερικής ή αισθητικής βιας, ένα τράβηγμα προς τα έξω. Μια βια που ενέχει μέσα της η ίδια η φύση: κάθε γέννηση, κάθε εξέλιξη, κάθε αλλαγή, ο χρόνος, ο έρωτας, η μνήμη, ο θάνατος, η ίδια η ζωή.
Θα μπορούσα να σας συνδέσω πολύ όμορφα την κάθε εικόνα με την επόμενή της και έπειτα όλες μαζί, μεταφράζοντας τα γερμανικά κείμενα από κάτω. Η συνοχή όμως είναι κάτι που υπάρχει, μα ταυτόχρονα κάτι πολύ υποκειμενικό. Άφησα λοιπόν μόνο τους τίτλους γι'αυτόν που κοιτάζει, θέλοντας μόνάχα μια μικρή κατεύθυνση να υπάρχει.
Η σειρά "Μικροί Θάνατοι" αποτελείται πλέον από δέκα οξυγραφίες, φτιαγμένες μέσα στο 2011-12 κάπου εκεί πάνω στην αλλαγή και αντιπροσωπεύει ό,τι είμαι και αισθάνομαι αυτή τη χρονιά που συνεχώς αλλάζει καθώς και όλα αυτά που ως τώρα με άγγιζαν. Οι περισσότερες μήτρες είναι ορθογώνιοι τσίγκοι, όχι μεγαλύτεροι από 10x12 εκ. τυπωμένες παραδοσιακά σε χαρτί Fabriano και μαύρο Charbonnel μελάνι οξυγραφίας.
Κάποια στιγμή λοιπόν, προσδιόρισα διαφορετικά το Θάνατο. Σαν ένα σύμβολο πια που δεν μένει στην κυριολεξία του, δεν είναι τέλος οριστικό ούτε ανυπαρξία, αλλά αρχή.
Εδώ λοιπόν θα δείτε,ανθρώπινους καθημερινούς Μικρούς Θανάτους, ο καθένας να περιέχει και μια μορφή εσωτερικής ή αισθητικής βιας, ένα τράβηγμα προς τα έξω. Μια βια που ενέχει μέσα της η ίδια η φύση: κάθε γέννηση, κάθε εξέλιξη, κάθε αλλαγή, ο χρόνος, ο έρωτας, η μνήμη, ο θάνατος, η ίδια η ζωή.
Θα μπορούσα να σας συνδέσω πολύ όμορφα την κάθε εικόνα με την επόμενή της και έπειτα όλες μαζί, μεταφράζοντας τα γερμανικά κείμενα από κάτω. Η συνοχή όμως είναι κάτι που υπάρχει, μα ταυτόχρονα κάτι πολύ υποκειμενικό. Άφησα λοιπόν μόνο τους τίτλους γι'αυτόν που κοιτάζει, θέλοντας μόνάχα μια μικρή κατεύθυνση να υπάρχει.
 |
| Μικρός Θάνατος Ι - Ο Κύκλος |
 |
| Μικρός Θάνατος ΙΙ - Το Σύμβολο |
 |
| Μικρός Θάνατος ΙΙΙ - Το Σύμβολο ΙΙ |
 |
| Μικρός Θάνατος ΙV - Ο Έρωτας |
 |
| Μικρός Θάνατος ΙΙΧ - Ο Μύθος |
 |
| Μικρός Θάνατος ΙΧ - Η Μνήμη |
Όλα τα έργα, θα διατίθενται προς πώληση στο Etsy.com από τις 22/02/2012 ή πιο άμεσα με ένα mail στο danaelaz@hushmail.com.
Η Θάλασσα.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο σε μια μουσική, από το να θυμίζει θάλασσα.
Γκρίζα θάλασσα μέσα σε χειμωνιάτικο σούρουπο.
Η θάλασσα με τη βροχή, σαν επιστροφή στην πηγή.
Η θάλασσα τη νύχτα και κείνο το αίσθημα φόβου μπροστά στο ανεξέλεγκτο.
Η αίσθηση της αρμονίας τα ήρεμα πρωινά,
η ανάταση ψυχής στα κύμματα που χτυπούν τα βράχια.
Η θάλασσα είναι η έκφραση εκείνη της φύσης, όπου η τελευταία ξεπερνά τον εαυτό της και γίνεται μεταφυσική. Δεν υπάρχει στ'αλήθεια τίποτε πιο όμορφο απ'όλους τους ήχους που δημιουργεί αυτή η αιώνια κίνηση, αυτό το απέραντο στοιχείο με τους συνεχείς κύκλους, που δεν χωρίζει ποτέ από τα μέρη του και που μέσα τους κλείνει και γεννά ζωή.
Και ο άνθρωπος, μαζί της ζει, μαζί της φτιάχνει χιλιάδες ιστορίες, την αγαπά και την φοβάται, θυμάται μέσα της τις αρχές του, αισθάνεται μικρός ή βλασφημεί, κοντά της δημιουργεί και ερωτεύεται.
Γιατί αν ο Έρωτας ήταν, θα ήταν Νερό.
Ακούστε εδώ.
Small Deaths Are Travelling
Επιτέλους συμφιλιώνομαι με τις φωτογραφίες ταυτότητας,
με την ιδέα ότι κάτι που αγαπώ απομακρύνεται από μένα,
με την αναμονή.
Όσοι με γνωρίζετε ή έστω με θυμάστε λιγάκι από παλιά ταξίδια και ουρανούς, ξέρετε πολύ καλά τι είναι, όπως ίσως ξέρετε πως αυτό το πέτρινο πουλάκι είναι αυτό που κρατά τα χαρτιά μου στο γραφείο, όταν φυσά αέρας.
Ευχηθείτε μου λοιπόν, ό,τι σας βγαίνει αληθινά.
Συναισθησία.
Όχι όμως έτσι όπως την ορίζουν.
Είναι υπέροχος ο τρόπος που το ανθρώπινο μυαλό συνδέει πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους με μια συνοχή που μονάχα μέσα σ'ένα άτομο μπορεί να πετύχει.
Είναι υπέροχα αρρωστημένος ο τρόπος που όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια σφαίρα μικρή ή και μεγάλη.
Συνδέουμε σε κάθε πορεία, μνήμες με πρόσωπα, ήχους, εικόνες και μυρωδιές. Σαν διάφανα αόρατα νήματα που ενώνουν τον καθένα μας με όλους τους υπόλοιπους και εκεί κάπου έρχεται η δημιουργία.
Το κάθε πραγματωμένο πια παιδί μας, σέρνει μαζί του το δικό μας κουβάρι, κι εκείνο με τη σειρά του ξετυλίγεται μπροστά σε άλλους και δένει με τα δικά τους.
Η κάθε ιστορία μας διασταυρώνεται με όλες τις υπόλοιπες και καμία πια δεν μένει μόνη της, ανέπαφη και χωρίς διακλαδώσεις. Διασταυρώσεις, όπως ακριβώς σ'εκείνο το κάστρο, το βγαλμένο από τη φαντασία ενός που δε ζει πια, ενός που συνέλαβε τα πάντα μονάχα με μερικά πεθαμένα σύμβολα και κάποιες ποιητικές ιστορίες.
Ο Συμβολισμός, είναι μια αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου. Γεννιέται τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν κοιτά πια μονάχα τη φύση μα στέκεται μπροστά της και θέτει τον εαυτό του μέσα της. Τη στιγμή που αντιλαμβάνεται το εγώ του, ορίζει σύμβολα για όλα εκείνα που δεν μπορεί να εξηγήσει, όλα εκείνα που δε χωράν μέσα στην δική του λογική.
Ο Συμβολισμός σαν διαδικασία ανήκει στη συνήθεια, την επανάληψη, τον προσδιορισμό και την φαντασία. Η τελευταία είναι εκείνη που τον καθιστά δυνατό, να εικονοποιήσει πράγματα για τα οποία ελάχιστη ιδέα έχει κανείς και μονάχα με ένα είδος ενστίκτου μπορεί κανείς να ξεκινήσει τη διαδικασία. Έτσι από μια έννοια γεννιέται μια εικόνα, από ένα Σημαίνον γεννιέται ένα Σύμβολο και στο τέλος εκείνα επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και μαζί την ζωτική τους ένωση, υπερβαίνοντας τους προσδι-ορισμούς και τους περι-ορισμούς, ώστε να μείνουν στον χρόνο.
Ο Συμβολισμός είναι ένα είδος λύτρωσης. Καθαρίζει όσα μένουν χωρίς να πρέπει, δίνοντας τους μια μορφή. Μια μορφή που επίσης συνδέει πράγματα που συνεχώς μαλώνουν μεταξύ τους.
Γιατί, αυτό δεν είναι η εικόνα; Μια αιώνια πάλη σκιας και φωτός, λευκού και μαύρου, χρώματος και της έλλειψης του, γραμμής και κενού. Μια ασταμάτητη ερωτική πάλη που φτιάχνει τη μορφή και μαζί επιστρατεύει κάθε μας έμφυτη ικανότητά. Λογική,αισθήσεις,μνήμη,ένστικτα ή φαντασία, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος αντιλαμβάνεται, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος ζει.
Είναι υπέροχος ο τρόπος που το ανθρώπινο μυαλό συνδέει πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους με μια συνοχή που μονάχα μέσα σ'ένα άτομο μπορεί να πετύχει.
Είναι υπέροχα αρρωστημένος ο τρόπος που όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια σφαίρα μικρή ή και μεγάλη.
Συνδέουμε σε κάθε πορεία, μνήμες με πρόσωπα, ήχους, εικόνες και μυρωδιές. Σαν διάφανα αόρατα νήματα που ενώνουν τον καθένα μας με όλους τους υπόλοιπους και εκεί κάπου έρχεται η δημιουργία.
Το κάθε πραγματωμένο πια παιδί μας, σέρνει μαζί του το δικό μας κουβάρι, κι εκείνο με τη σειρά του ξετυλίγεται μπροστά σε άλλους και δένει με τα δικά τους.
Η κάθε ιστορία μας διασταυρώνεται με όλες τις υπόλοιπες και καμία πια δεν μένει μόνη της, ανέπαφη και χωρίς διακλαδώσεις. Διασταυρώσεις, όπως ακριβώς σ'εκείνο το κάστρο, το βγαλμένο από τη φαντασία ενός που δε ζει πια, ενός που συνέλαβε τα πάντα μονάχα με μερικά πεθαμένα σύμβολα και κάποιες ποιητικές ιστορίες.
Ο Συμβολισμός, είναι μια αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου. Γεννιέται τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν κοιτά πια μονάχα τη φύση μα στέκεται μπροστά της και θέτει τον εαυτό του μέσα της. Τη στιγμή που αντιλαμβάνεται το εγώ του, ορίζει σύμβολα για όλα εκείνα που δεν μπορεί να εξηγήσει, όλα εκείνα που δε χωράν μέσα στην δική του λογική.
Ο Συμβολισμός σαν διαδικασία ανήκει στη συνήθεια, την επανάληψη, τον προσδιορισμό και την φαντασία. Η τελευταία είναι εκείνη που τον καθιστά δυνατό, να εικονοποιήσει πράγματα για τα οποία ελάχιστη ιδέα έχει κανείς και μονάχα με ένα είδος ενστίκτου μπορεί κανείς να ξεκινήσει τη διαδικασία. Έτσι από μια έννοια γεννιέται μια εικόνα, από ένα Σημαίνον γεννιέται ένα Σύμβολο και στο τέλος εκείνα επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και μαζί την ζωτική τους ένωση, υπερβαίνοντας τους προσδι-ορισμούς και τους περι-ορισμούς, ώστε να μείνουν στον χρόνο.
Ο Συμβολισμός είναι ένα είδος λύτρωσης. Καθαρίζει όσα μένουν χωρίς να πρέπει, δίνοντας τους μια μορφή. Μια μορφή που επίσης συνδέει πράγματα που συνεχώς μαλώνουν μεταξύ τους.
Γιατί, αυτό δεν είναι η εικόνα; Μια αιώνια πάλη σκιας και φωτός, λευκού και μαύρου, χρώματος και της έλλειψης του, γραμμής και κενού. Μια ασταμάτητη ερωτική πάλη που φτιάχνει τη μορφή και μαζί επιστρατεύει κάθε μας έμφυτη ικανότητά. Λογική,αισθήσεις,μνήμη,ένστικτα ή φαντασία, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος αντιλαμβάνεται, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος ζει.
We got free on broken knees.
Πάντα έλεγα πως η μουσική, έρχεται όταν πρέπει.
Υπάρχει μια κρυμμένη λανθάνουσα αναγκαιότητα στη χρονική στιγμή ή περίοδο που κάτι έρχεται στο δρόμο μας, επηρεασμένη από τα εσωτερικά μας γρανάζια, ίσως και κάτι πιο σοφό.Ίσως.
Συνεχίζει να επιβεβαιώνεται πάντα καθώς μέσα σε μέρες που δυσκολεύτηκα αρκετά με πολλές υποχρεώσεις, χωρίς να χάνω όμως μια κοινή ουσιώδη σφαίρα ανάμεσά τους, έρχεται το καινούριο EP από τους Silver Mt Zion, μια από τις μπαντες που στ'αλήθεια αγαπώ.
Δεν θα υπήρχε καλύτερο σάουντρακ για τις μέρες του Τώρα και για όλα εκείνα που θ'άκολουθήσουν.
Όπως έλεγα σε κάποιον και κείνος γελούσε, "Ο αέρας μυρίζει αυτά που θα 'ρθουν".
Έτσι και η μουσική.
ολόκληρο.ναι.
Μια μικρή ιστοριούλα που φτιάχτηκε τις τελευταίες μέρες, ξεκίνησε αυθόρμητα και τελείωσε με δισταγμό. Τελικά την αγάπησα πολύ.
Σκεφτόμουν την στιγμή εκείνη όπου ένας άνθρωπος αποχωρίζεται συναισθηματικά από τους οικείους του, βίαιη στιγμή μερικές φορές. Έπειτα συνεχίζει σε μια κατηφόρα χωρίς συνείδηση, χωρίς συμ-μετοχή ώσπου να φτάσει μέσα στην βαθύτερη φύση του. Να μάθει εκεί να ολοκληρώνει τον εαυτό του, να μάθει εκεί να Είναι. Στ'αλήθεια.
Κάντε ένα κλικ επάνω στα καρέ, δυστυχώς το μπλογκ δεν επιτρέπει και πολύ μεγάλα μεγέθη κι έτσι χάνονται όχι μόνο πολλές λεπτομέρειες αλλά και η ένταση. Αν θέλετε λοιπόν!
Postcards and writings on the wall.
Και να λοιπόν που κάποια από τα καινούρια εργάκια, πήραν λίγο αέρα και είδαν λίγο φως στο μπαζάρ του CooBar στη Θεσσαλονίκη. Περίεργο το συναίσθημα της έκθεσης-ξανά,εκεί που πίστευα πως έχω συνηθίσει. Θα είναι πάντα μια διαδικασία ανοίγματος, ευχάριστη μα και δύσκολη εσωτερικά.
Και τελικά, η καλύτερη παρουσίαση είναι η απλότητα,η ουσία και η ειλικρίνεια.
(ευχαριστώ την Δέσποινα για τις φωτογραφίες,η μέρα με βρήκε με τελειωμένη μπαταρία και ξεχασμένη κάρτα μνήμης!)
I'm an aircraft out of control.
Είναι αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Αιωρούμαι συνεχώς σε μια γκρίζα θάλασσα και μια βυθίζομαι, μια κάτι με τραβάει απότομα επάνω, μια αναπνέω βαθιά και μια μου κόβεται η ανάσα.Το μόνο που θα θελα ακόμα, είναι να τ'ακούμε μαζί, να σε φιλώ όταν δεν έχω οξυγόνο.Είναι αυτό που δεν ξέρεις να εκφράσεις, αυτό που δυναμώνει και δυναμώνει μέχρι να σκάσει δυνατά μπροστά στα μάτια σου και μέσα σου και παντού γύρω σου, είναι μουσική που το σώμα δεν της αρκεί. Στ'αλήθεια, θέλει όλο σου το Eίναι.
Wrap your hands around my heart again,
I am home at last.
I’m in an aircraft out of control.
I hold my breath.
Your body, wrapped in vines.
Your body, covered in cuts.
Your body, surrounded by quiet.
Your body, surrounded by dark.
Κατεβάζεις τις μικρές μου μελανιές εδώ.
Πάρε βαθιά ανάσα και πάμε.
Μικρός Θάνατος Ι. (Small Deaths)
Οι μικροί θάνατοι θα είναι ο δεύτερος τσίγκος που θ'ακολουθεί κάθε κάρτα Ταρώ που θα καταφέρνω.
Δεν θα είναι μέρος κανενός σχεδίου,μονάχα μιας ανάγκης.
γιατί,
Small deaths are the saddest.
Μου φαίνεται πως θα τους αγαπήσω πιο πολύ,έτσι απρόσμενα που φτιάχνονται.
Χωρίς Διαστάσεις.
Χρειάστηκε τόση δουλειά για αυτό, τόσα τυπώματα, και ακόμα δυσκολεύομαι βρω ένα τίτλο να το γεμίζει.
Σα να είναι από μόνο του, σα να μη ταιριάζει τίποτα.
Μουσική Ι
Είναι εκεί που μια σταγόνα σβήνει το τελευταίο σου τσιγάρο και συ περπατάς γρήγορα στη βροχή για να πάρεις άλλα.Βρέχει όλο κ πιο δυνατά και συ περπατάς όλο και πιο γρήγορα.Κάποια στιγμή σηκώνεις το βλέμμα και βλέπεις φώτα,καπνούς,μερικά αδιάφορα ζευγάρια μάτια,ένα μόνο να ξεχωρίζει και κείνη είναι η στιγμή που θυμάσαι για πολύ καιρό μετά.Λεωφορεία και τρένα και αυτοκίνητα,πουθενά ανθρώπινες φωνές,μόνο βιομηχανίες και βροχή και άνεμος και βήματα στο τσιμέντο.Οι δικοί σου προορισμοί,των άλλων,σε δουλειές αποπνικτικές,στη σκοτεινή εξοχή,στο πατρικό σπίτι και μαζί με αυτά,κάνεις ταξίδια με το μυαλό.Όλα αυτά που θα μπορούσες να δεις,να ακούσεις,να μυρίζεις να αγγίξεις,όλα τα βιβλία που δε θα διαβάσεις,όλοι οι ήχοι που δε θ'ακούσεις,όλα τα μέρη που δε θα πας,όλοι οι άνθρωποι,όλα αυτά που μοιάζουν δυνατότητες μα δεν είναι κοντά,όλα αυτά που θα γίνουν ή και όχι,όλα αυτά που πέρασαν,όλα αυτά που σε αφορούν,τόσος λίγος χρόνος και που να χωρέσει τόσα πολλά πράγματα,για σένα κ όχι για σένα.
Μουσική κινηματογραφική.Είναι μουσική που κουβαλά αμέτρητες εικόνες,αμέτρητες ιστορίες,αρκεί ν'ακούς.
Άκου λοιπόν.
Μουσική κινηματογραφική.Είναι μουσική που κουβαλά αμέτρητες εικόνες,αμέτρητες ιστορίες,αρκεί ν'ακούς.
Άκου λοιπόν.
Προσχέδια.
Μερικά προσχέδια, έτσι γιατί οι ιδέες έρχονται και φεύγουν αν τις αφήνεις ελεύθερες χωρίς αποτύπωμα.
(πάντα μου άρεσε να ξεχνώ μολύβια.)
For Astrid.
"har glade dage og åbne vinger"
ή αλλιώς "να έχεις ευτυχισμένες μέρες και ανοιχτά φτερά"
Κάτι που έφτιαξα σήμερα για τα γενέθλια μιας φίλης, μετά από καιρό χωρίς πενάκια και πινέλα.
Ακόμα δεν είμαι καλή με τα χρώματα, μα είμαι ικανοποιημένη με το χέρι.
Ελπίζω μονάχα να μην το δει εδώ, πριν φτάσει το γράμμα της.
Η Φωνή.
"Το ξεθώριασμα του Άλλου, όταν παράγεται μου γεννά άγχος, γιατί μου φαίνεται αναίτιο και ατέρμονο. Σάμπως σ' έναν οδυνηρό αντικατοπτρισμό, ο Άλλος ξεμακραίνει, μετατοπίζεται επ' άπειρον κι εγώ εξαντλούμαι προσπαθώντας να τον φτάσω.
[...] Το ξεθώριασμα του Άλλου, εκδηλώνεται στη φωνή του. Η φωνή επωμίζεται, μου δίνει να διαβάσω και ούτως ειπείν, εκπληρώνει την εξαφάνιση του αγαπημένου πλάσματος, γιατί ίδιον της φωνής είναι να πεθαίνει. Ήταν εξαρχής μια ανάμνηση, και μπορεί ποτέ να μην είναι τίποτε άλλο. Αυτο το φασματικό "είναι" της φωνής ονομάζεται τόνος.Ο τόνος, βάσει του οποίου προσδιορίζεται κάθε φωνή, είναι αυτό το κάτι που τείνει να σωπάσει, είναι αυτός ο ηχητικός κόκκος που αποσυντίθεται και εξατμίζεται.
Η φωνή.Την αναθυμάμαι ή την ανακαλώ μέσα στο μυαλό μου,πολύ πέρα από το αυτί μου. Φωνή ισχνή και ωστόσο επιβλητική, γιατί ανήκει στα πράγματα αυτά που αποκτούν υπόσταση μόλις εκλείψουν."
Rolan Barthes
οι φωνές των ανθρώπων ακούγονται από μακριά σαν κύμματα.
οι φωνές των παιδιών που τρέχουν στους δρόμους φωνάζουν τη ζωή.
οι φωνές των αγαπημένων ακούγονται σα νερό.
σαν γρατζούνισμα στο τζάμι οι φωνές των ξένων.
και μετά, είναι και αυτή η φωνή..
Ο Αυτοπροσδιορισμός Της.
Εκείνη και η φύση. Η ζωή. Το άσπρο και το μαύρο.
Η σιωπή. Τα μάτια. Ο χρόνος. Το δέρμα. Η αντίθεση.
Η ψυχή και το σώμα. Η απλότητα. Η ηρεμία και η δύναμη.
Το βάθος. Τα πουλιά. Η ακινησία. Η καθήλωση.
Τα σύμβολα. Το μετα-φυσικό. Η συμμετρία.
Graciela Iturbide
Η σιωπή. Τα μάτια. Ο χρόνος. Το δέρμα. Η αντίθεση.
Η ψυχή και το σώμα. Η απλότητα. Η ηρεμία και η δύναμη.
Το βάθος. Τα πουλιά. Η ακινησία. Η καθήλωση.
Τα σύμβολα. Το μετα-φυσικό. Η συμμετρία.
Graciela Iturbide
Σήμερα αγαπώ.
Αυτά που θυμάμαι και αυτά που ξεχνώ.
Αυτά που έρχονται και αυτά που περιμένω.
Τα μικρά σημειώματα που αφήνουν οι φίλοι.
Τις παλιές φωτογραφίες και τις καινούριες δίπλα τους.
Τον καφέ με ταξιδιωτικά περιοδικά.
Τα ίδια και τα διάφορα.
Όλα αυτά που μαζεύω.
Το καλοκαίρι που φεύγει.
Αυτό που με τρομάζει.
Τις εικόνες από μακριά.
Τα πουλιά στα τραγούδια.
Το κυπαρισσί και το άσπρο.
Εκείνη τη φωνή.
Το γέλιο.
Το φως.
And the landscapes to come..
Αυτά που έρχονται και αυτά που περιμένω.
Τα μικρά σημειώματα που αφήνουν οι φίλοι.
Τις παλιές φωτογραφίες και τις καινούριες δίπλα τους.
Τον καφέ με ταξιδιωτικά περιοδικά.
Τα ίδια και τα διάφορα.
Όλα αυτά που μαζεύω.
Το καλοκαίρι που φεύγει.
Αυτό που με τρομάζει.
Τις εικόνες από μακριά.
Τα πουλιά στα τραγούδια.
Το κυπαρισσί και το άσπρο.
Εκείνη τη φωνή.
Το γέλιο.
Το φως.
And the landscapes to come..
Ιστορία ΙΙ
Παλιά και αγαπημένα πράγματα έρχονται ξανά στο δρόμο μας για να μας θυμίζουν τι ήμασταν, τι ήρθε, τι έφυγε και τι έμεινε.
Έτσι μαθαίνουμε να κοιτάμε πίσω, μέσα, ψηλά και φυσικά να ονειρευόμαστε το μπροστά. Ακόμα, μαθαίνουμε να κλείνουμε τα μάτια όταν πρέπει. Τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε τα πάντα πιο δυνατά. Τις στιγμές που οι φλόγες μας κυκλώνουν.
Οι αλλαγές έρχονται.Ολοκληρωτικές, έτσι μου αρέσουν. Πριν έρθουν φροντίζουν πάντα να τις νιώθουμε εμβρυακά μέσα μας, να τις νιώθουμε στον αέρα, στα πρόσωπα γύρω μας, στα δικά μας πρόσωπα. Μην τις φοβάσαι. Η πρώτη ανάσα μόλις έρθουν θα μοιάζει σαν την πρώτη μετά από έναν μακρύ ύπνο, από τον οποίο δεν πίστευες πως θα βγεις.
Θα ακούσεις τους πνεύμονές σου να γεμίζουν. Θα γεμίζουν Νερό, γιατί είναι το στοιχείο της κάθαρσης. Είναι η αλλαγή αυτή καθ' εαυτή, είναι η καθαρότητα, η διαύγεια, η κίνηση, το ταξίδι. Είναι ο έρωτας. Ήρθε.
Μερικές φορές όμως νιώθουμε και πάλι αδύναμοι.Απ'το βάθος έρχεται μια μελωδία. Είναι το παρελθόν που πια πονάει και το μέλλον που μόνο φόβο φέρνει.Μα κάτι μέσα μας λέει, φτάνει μια μικρή χαραμάδα ν'αφήσουμε, να μπορεί να μπαίνει φως. Γιατί μια μικρή σπίθα, ξεκινά φωτιές ολόκληρες.
Έτσι μαθαίνουμε να κοιτάμε πίσω, μέσα, ψηλά και φυσικά να ονειρευόμαστε το μπροστά. Ακόμα, μαθαίνουμε να κλείνουμε τα μάτια όταν πρέπει. Τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε τα πάντα πιο δυνατά. Τις στιγμές που οι φλόγες μας κυκλώνουν.
Ιστορία Ι
στόμα μου και αφήνουν την ψυχή μου λιγάκι πιο ελεύθερη.Να θυμάται παλιές εποχές. Δεν περιμένω να πιστέψετε πως κάποτε, εγώ που με βλέπετε, μπορούσα να πετάξω.
<<Δεν είσαι αυτά που νομίζεις πως επάνω σου κουβαλάς>> μου είπαν. Και όλα αυτά τους φάνταζαν παλιό σινεμά.
Όταν όλοι έφυγαν ψιθύρισα την ιστορία μου: Με σκότωσε. Και οι μικροί θάνατοι είναι οι πιο λυπημένοι λένε. Η ανάσα μου ακόμα φαίνεται στον αέρα μα με σκότωσε. Εκείνος. Άναβε σαν ένα σπίρτο και μένα πάντα με τραβούσε η φωτιά. Μα λίγοι άνθρωποι είναι τόσο μεγάλοι ώστε να χωρούν τα πάντα. Ωστε να χωρούν την ελευθερία χωρίς να τη φυλακίζουν. Η αλλαγή μου ήταν το όνειρο ενός Άλλου. Κι έτσι, έχασα τα φτερά μου και μαζί μ' αυτά, έναν ολόκληρο κόσμο.
Μα πονούσα. Η Γη σε τραβά βίαια σαν διψασμένο χώμα και Εκείνος με αγκάλιαζε όλο και πιο σφιχτά.Κι αποδιωξα εκείνον, την αδυναμία μου,τις έξεις μου,την βολή μου - όλους και όλα,κυνήγησα τους δαίμονες μου μακριά.
Μα κάποιες φορές εκεί μέσα βλέπω μάτια. Μάτια γνώριμα, που έχουν εκείνη την αίσθηση από αέρα και φως. Εκείνη τη γνώριμη λάμψη, μάτια σαν καθρέφτες. Καθόμαστε δίπλα δίπλα και οι ανάσες μας είναι ίδιες. Λέμε ο ένας στον άλλο, <<Κάνει κρύο.Βοήθησέ με να ζεστάνω την καρδιά μου>>. Και αυτό κάνουμε.
From different directions towards the same sky.
Our laughter kept the feathers in the air. I thought about birds. Could they fly if there wasn't someone,somewhere laughing?
She laughed enough to migrate an entire flock of birds.
I have no need for the past, I thought, like a child. I did not consider that the past might have a need for me.
We were about to go in different directions.We did not know how to do anything else. Things were happening around us,but nothing was happening between us.
(Jonathan Safran Foer)
(Jonathan Safran Foer)
Whispers.
Please, let me swim inside,
let me feel the vibes,
travel throught your body.
Storm, comming from your eyes,
targeting my mind,
rain on me just once again.
And, I won't let you down,
let me lay you down,
get inside and I will protect you
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk once again.
I feel you need to shout
express yourself and cry on me
Cry, and let your burden go
I want to break your chains
trust me you'll be free from this strong pain
See, the pain went away
nothing more to say
everything, I think, you understand.
I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire.
Free, I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire
I could sing forever, filled up with desire
I could rest forever, rest inside your fire
only if you let me...
Please, let me swim inside
let me feel the vibes
travel throught your body
Storm, comming from your eyes
targeting my mind
rain on me just once again.
Τα ομορφότερα λόγια είναι του Έρωτα και λέγονται ψυθιριστά.
let me feel the vibes,
travel throught your body.
Storm, comming from your eyes,
targeting my mind,
rain on me just once again.
And, I won't let you down,
let me lay you down,
get inside and I will protect you
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk once again.
I feel you need to shout
express yourself and cry on me
Cry, and let your burden go
I want to break your chains
trust me you'll be free from this strong pain
See, the pain went away
nothing more to say
everything, I think, you understand.
I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire.
Free, I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire
I could sing forever, filled up with desire
I could rest forever, rest inside your fire
only if you let me...
Please, let me swim inside
let me feel the vibes
travel throught your body
Storm, comming from your eyes
targeting my mind
rain on me just once again.
Dark Secrets look for Light.
The words refuse my tongue
They tear me from my sleep
You ask me why I cry
But I cannot bear to speak
The nightmare goes on
Won't somebody wake me?
They tear me from my sleep
You ask me why I cry
But I cannot bear to speak
The nightmare goes on
Won't somebody wake me?
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.png "English"){kind=small}
