Μέρα Ένα.

Photobucket


Η μέρα της μεγάλης φυγής.
Κάποιες φορές, μπορούμε να φτιάξουμε οι ίδιοι τα φτερά μας..
Έστω κι αν αυτά είναι απλά μια σκιά σ'έναν άδειο τοίχο.

Mέρα Δυο.

Photobucket

Θα μου λείψετε.
Ευχαριστώ!

Μέρα Τρια.

Photobucket
ακόμη δεν τελείωσε μα τη φοβάμαι ήδη.
βλέπουμε.

Μέρα Τέσσερα.

Photobucket

Το μέσα και το έξω γίνονται Ένα.

Μέρα Πέντε.

Photobucket

Σα να μην αλλάζει τίποτα.
Ήταν το προσωπείο της ημέρας.

Mέρα Έξι.

Photobucket

και ποιός παρακαλώ είπε πως πρέπει να πω Αντίο?

εγώ ξέρω πως οι δρόμοι είναι πάντα ανοιχτοί.

Μέρα Επτά.

Photobucket

Αρχίζω και βλέπω,
κάποια πράγματα θα μου λείψουν
και κάποια άλλα χαίρομαι που θα μείνουν πίσω μου.

Μέρα Οκτώ.

Photobucket

Συμμαζεύοντας νοερά το χάος που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του τόσα χρόνια τώρα.
Γαλάζια φουλάρια και κόκκινα κραγιόν.

Θυμάμαι,
θυμάσαι?

What is Left.


Whenever I get to feel this way, try to find new words to say,
I think about the bad old days
We used to know.
Nights of winter turn me cold, fears of dying, getting old.
We ran the race and the race was won.
By running slowly.
Could be soon well cease to sound, slowly upstairs, faster down.
Then to revisit stony grounds,
We used to know.
Remembering mornings, shillings spent, made no sense to leave the bed.
The bad old days they came and went
Giving way to fruitful years.
Saving up the birds in hand, while in the bush the others land.
Take what we can before the man
Says its time to go.

Each to his own way Ill go mine.
Best of luck in what you find.
But for your own sake remember times
We used to know.