Postcards and writings on the wall.




Και να λοιπόν που κάποια από τα καινούρια εργάκια, πήραν λίγο αέρα και είδαν λίγο φως στο μπαζάρ του CooBar στη Θεσσαλονίκη. Περίεργο το συναίσθημα της έκθεσης-ξανά,εκεί που πίστευα πως έχω συνηθίσει. Θα είναι πάντα μια διαδικασία ανοίγματος, ευχάριστη μα και δύσκολη εσωτερικά.

Και τελικά, η καλύτερη παρουσίαση είναι η απλότητα,η ουσία και η ειλικρίνεια.







Συλλογή Ι


Είναι αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Αιωρούμαι συνεχώς σε μια γκρίζα θάλασσα και μια βυθίζομαι, μια κάτι με τραβάει απότομα επάνω, μια αναπνέω βαθιά και μια μου κόβεται η ανάσα.Το μόνο που θα θελα ακόμα, είναι να τ'ακούμε μαζί, να σε φιλώ όταν δεν έχω οξυγόνο.Είναι αυτό που δεν ξέρεις να εκφράσεις, αυτό που δυναμώνει και δυναμώνει μέχρι να σκάσει δυνατά μπροστά στα μάτια σου και μέσα σου και παντού γύρω σου, είναι μουσική που το σώμα δεν της αρκεί. Στ'αλήθεια, θέλει όλο σου το Eίναι.


Wrap your hands around my heart again,
I am home at last. 

I’m in an aircraft out of control.
I hold my breath.

Your body, wrapped in vines.
Your body, covered in cuts.
Your body, surrounded by quiet.
Your body, surrounded by dark.

Κατεβάζεις τις μικρές μου μελανιές εδώ.
Πάρε βαθιά ανάσα και πάμε.

Μικρός Θάνατος Ι. (Small Deaths)























Οι μικροί θάνατοι θα είναι ο δεύτερος τσίγκος που θ'ακολουθεί κάθε κάρτα Ταρώ που θα καταφέρνω.
Δεν θα είναι μέρος κανενός σχεδίου,μονάχα μιας ανάγκης.

γιατί,
Small deaths are the saddest.

Μου φαίνεται πως θα τους αγαπήσω πιο πολύ,έτσι απρόσμενα που φτιάχνονται.






Θάνατος.






































Η πρώτη κάρτα για την εικονογράφηση της τράπουλας,θα ακολουθήσει και σε χαρακτικό.
Ένα σχέδιο για το χειμώνα που έρχεται.

Χωρίς Διαστάσεις.






















Χρειάστηκε τόση δουλειά για αυτό, τόσα τυπώματα, και ακόμα δυσκολεύομαι βρω ένα τίτλο να το γεμίζει.
Σα να είναι από μόνο του, σα να μη ταιριάζει τίποτα.

Echo.
























Μουσική Ι

Είναι εκεί που μια σταγόνα σβήνει το τελευταίο σου τσιγάρο και συ περπατάς γρήγορα στη βροχή για να πάρεις άλλα.Βρέχει όλο κ πιο δυνατά και συ περπατάς όλο και πιο γρήγορα.Κάποια στιγμή σηκώνεις το βλέμμα και βλέπεις φώτα,καπνούς,μερικά αδιάφορα ζευγάρια μάτια,ένα μόνο να ξεχωρίζει και κείνη είναι η στιγμή που θυμάσαι για πολύ καιρό μετά.Λεωφορεία και τρένα και αυτοκίνητα,πουθενά ανθρώπινες φωνές,μόνο βιομηχανίες και βροχή και άνεμος και βήματα στο τσιμέντο.Οι δικοί σου προορισμοί,των άλλων,σε δουλειές αποπνικτικές,στη σκοτεινή εξοχή,στο πατρικό σπίτι και μαζί με αυτά,κάνεις ταξίδια με το μυαλό.Όλα αυτά που θα μπορούσες να δεις,να ακούσεις,να μυρίζεις να αγγίξεις,όλα τα βιβλία που δε θα διαβάσεις,όλοι οι ήχοι που δε θ'ακούσεις,όλα τα μέρη που δε θα πας,όλοι οι άνθρωποι,όλα αυτά που μοιάζουν δυνατότητες μα δεν είναι κοντά,όλα αυτά που θα γίνουν ή και όχι,όλα αυτά που πέρασαν,όλα αυτά που σε αφορούν,τόσος λίγος χρόνος και που να χωρέσει τόσα πολλά πράγματα,για σένα κ όχι για σένα.
Μουσική κινηματογραφική.Είναι μουσική που κουβαλά αμέτρητες εικόνες,αμέτρητες ιστορίες,αρκεί ν'ακούς.
Άκου λοιπόν.

Προσχέδια.






















Μερικά προσχέδια, έτσι γιατί οι ιδέες έρχονται και φεύγουν αν τις αφήνεις ελεύθερες χωρίς αποτύπωμα.
(πάντα μου άρεσε να ξεχνώ μολύβια.)

Παράλληλα.

For Astrid.




















"har glade dage og åbne vinger" 
ή αλλιώς "να έχεις ευτυχισμένες μέρες και ανοιχτά φτερά"


Κάτι που έφτιαξα σήμερα για τα γενέθλια μιας φίλης, μετά από καιρό χωρίς πενάκια και πινέλα.
Ακόμα δεν είμαι καλή με τα χρώματα, μα είμαι ικανοποιημένη με το χέρι.
Ελπίζω μονάχα να μην το δει εδώ, πριν φτάσει το γράμμα της.

Η Φωνή.



"Το ξεθώριασμα του Άλλου, όταν παράγεται μου γεννά άγχος, γιατί μου φαίνεται αναίτιο και ατέρμονο. Σάμπως σ' έναν οδυνηρό αντικατοπτρισμό, ο Άλλος ξεμακραίνει, μετατοπίζεται επ' άπειρον κι εγώ εξαντλούμαι προσπαθώντας να τον φτάσω.
[...] Το ξεθώριασμα του Άλλου, εκδηλώνεται στη φωνή του. Η φωνή επωμίζεται, μου δίνει να διαβάσω και ούτως ειπείν, εκπληρώνει την εξαφάνιση του αγαπημένου πλάσματος, γιατί ίδιον της φωνής είναι να πεθαίνει. Ήταν εξαρχής μια ανάμνηση, και μπορεί ποτέ να μην είναι τίποτε άλλο. Αυτο το φασματικό "είναι" της φωνής ονομάζεται τόνος.Ο τόνος, βάσει του οποίου προσδιορίζεται κάθε φωνή, είναι αυτό το κάτι που τείνει να σωπάσει, είναι αυτός ο ηχητικός κόκκος που αποσυντίθεται και εξατμίζεται.
Η φωνή.Την αναθυμάμαι ή την ανακαλώ μέσα στο μυαλό μου,πολύ πέρα από το αυτί μου. Φωνή ισχνή και ωστόσο επιβλητική, γιατί ανήκει στα πράγματα αυτά που αποκτούν υπόσταση μόλις εκλείψουν."
Rolan Barthes



οι φωνές των ανθρώπων ακούγονται από μακριά σαν κύμματα.
οι φωνές των παιδιών που τρέχουν στους δρόμους φωνάζουν τη ζωή.
οι φωνές των αγαπημένων ακούγονται σα νερό.
σαν γρατζούνισμα στο τζάμι οι φωνές των ξένων.
και μετά, είναι και αυτή η φωνή..





Ο Αυτοπροσδιορισμός Της.

Εκείνη και η φύση. Η ζωή. Το άσπρο και το μαύρο.
Η σιωπή. Τα μάτια. Ο χρόνος. Το δέρμα. Η αντίθεση.
Η ψυχή και το σώμα. Η απλότητα. Η ηρεμία και η δύναμη.
Το βάθος. Τα πουλιά. Η ακινησία. Η καθήλωση.
Τα σύμβολα. Το μετα-φυσικό. Η συμμετρία.

Graciela Iturbide
























Σήμερα αγαπώ.

Αυτά που θυμάμαι και αυτά που ξεχνώ.
Αυτά που έρχονται και αυτά που περιμένω.
Τα μικρά σημειώματα που αφήνουν οι φίλοι.
Τις παλιές φωτογραφίες και τις καινούριες δίπλα τους.
Τον καφέ με ταξιδιωτικά περιοδικά.
Τα ίδια και τα διάφορα.
Όλα αυτά που μαζεύω.
Το καλοκαίρι που φεύγει.
Αυτό που με τρομάζει.
Τις εικόνες από μακριά.
Τα πουλιά στα τραγούδια.
Το κυπαρισσί και το άσπρο.
Εκείνη τη φωνή.
Το γέλιο.
Το φως.
And the landscapes to come..




Ιστορία ΙΙ

Παλιά και αγαπημένα πράγματα έρχονται ξανά στο δρόμο μας για να μας θυμίζουν τι ήμασταν, τι ήρθε, τι έφυγε και τι έμεινε.
Έτσι μαθαίνουμε να κοιτάμε πίσω, μέσα, ψηλά και φυσικά να ονειρευόμαστε το μπροστά. Ακόμα, μαθαίνουμε να κλείνουμε τα μάτια όταν πρέπει. Τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε τα πάντα πιο δυνατά. Τις στιγμές που οι φλόγες μας κυκλώνουν.

Οι αλλαγές έρχονται.Ολοκληρωτικές, έτσι μου αρέσουν. Πριν έρθουν φροντίζουν πάντα να τις νιώθουμε εμβρυακά μέσα μας, να τις νιώθουμε στον αέρα, στα πρόσωπα γύρω μας, στα δικά μας πρόσωπα. Μην τις φοβάσαι. Η πρώτη ανάσα μόλις έρθουν θα μοιάζει σαν την πρώτη μετά από έναν μακρύ ύπνο, από τον οποίο δεν πίστευες πως θα βγεις.
Θα ακούσεις τους πνεύμονές σου να γεμίζουν. Θα γεμίζουν Νερό, γιατί είναι το στοιχείο της κάθαρσης. Είναι η αλλαγή αυτή καθ' εαυτή, είναι η καθαρότητα, η διαύγεια, η κίνηση, το ταξίδι. Είναι ο έρωτας. Ήρθε.
Μερικές φορές όμως νιώθουμε και πάλι αδύναμοι.Απ'το βάθος έρχεται μια μελωδία. Είναι το παρελθόν που πια πονάει και το μέλλον που μόνο φόβο φέρνει.Μα κάτι μέσα μας λέει, φτάνει μια μικρή χαραμάδα ν'αφήσουμε, να μπορεί να μπαίνει φως. Γιατί μια μικρή σπίθα, ξεκινά φωτιές ολόκληρες.

Ιστορία Ι


Θα σας πω μιαν ιστορία. Δεν περιμένω να καταλάβετε μα οι λέξεις είναι πουλιά βαριά που βγαίνουν απ'το 
στόμα μου και αφήνουν την ψυχή μου λιγάκι πιο ελεύθερη.Να θυμάται παλιές εποχές. Δεν περιμένω να πιστέψετε πως κάποτε, εγώ που με βλέπετε, μπορούσα να πετάξω.
<<Δεν είσαι αυτά που νομίζεις πως επάνω σου κουβαλάς>> μου είπαν. Και όλα αυτά τους φάνταζαν παλιό σινεμά.


Όταν όλοι έφυγαν ψιθύρισα την ιστορία μου: Με σκότωσε. Και οι μικροί θάνατοι είναι οι πιο λυπημένοι λένε. Η ανάσα μου ακόμα φαίνεται στον αέρα μα με σκότωσε. Εκείνος. Άναβε σαν ένα σπίρτο και μένα πάντα με τραβούσε η φωτιά. Μα λίγοι άνθρωποι είναι τόσο μεγάλοι ώστε να χωρούν τα πάντα. Ωστε να χωρούν την ελευθερία χωρίς να τη φυλακίζουν. Η αλλαγή μου ήταν το όνειρο ενός Άλλου. Κι έτσι, έχασα τα φτερά μου και μαζί μ' αυτά, έναν ολόκληρο κόσμο.
Μα πονούσα. Η Γη σε τραβά βίαια σαν διψασμένο χώμα και Εκείνος με αγκάλιαζε όλο και πιο σφιχτά.Κι αποδιωξα εκείνον, την αδυναμία μου,τις έξεις μου,την βολή μου - όλους και όλα,κυνήγησα τους δαίμονες μου μακριά.
Τώρα τριγυρνώ χωρίς τις αλυσίδες μου. Θέλω να τα μάθω όλα από την αρχή, ν' αγαπήσω αυτό τον κόσμο που τόση Γη έχει μέσα του και που τόσο με έπνιξε. Απλώνω τα χέρια σαν σε τυφλόμυγα και τ' αγγίζω όλα σα να ήταν η πρώτη φορά. Θα τα κάνω δικά μου.
Μα κάποιες φορές εκεί μέσα βλέπω μάτια. Μάτια γνώριμα, που έχουν εκείνη την αίσθηση από αέρα και φως. Εκείνη τη γνώριμη λάμψη, μάτια σαν καθρέφτες. Καθόμαστε δίπλα δίπλα και οι ανάσες μας είναι ίδιες. Λέμε ο ένας στον άλλο, <<Κάνει κρύο.Βοήθησέ με να ζεστάνω την καρδιά μου>>. Και αυτό κάνουμε.


From different directions towards the same sky.

Our laughter kept the feathers in the air. I thought about birds. Could they fly if there wasn't someone,somewhere laughing?
She laughed enough to migrate an entire flock of birds.
I have no need for the past, I thought, like a child. I did not consider that the past might have a need for me.
We were about to go in different directions.We did not know how to do anything else. Things were happening around us,but nothing was happening between us.
(Jonathan Safran Foer)

Whispers.

Please, let me swim inside,
let me feel the vibes,
travel throught your body.
Storm, comming from your eyes,
targeting my mind,
rain on me just once again.
And, I won't let you down,
let me lay you down,
get inside and I will protect you
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk...
See, see...
Talk, talk once again.
I feel you need to shout
express yourself and cry on me
Cry, and let your burden go
I want to break your chains
trust me you'll be free from this strong pain
See, the pain went away
nothing more to say
everything, I think, you understand.
I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire.
Free, I finally feel free
I know you do the same
and we are now ready to taste fire
I could sing forever, filled up with desire
I could rest forever, rest inside your fire
only if you let me...
Please, let me swim inside
let me feel the vibes
travel throught your body
Storm, comming from your eyes
targeting my mind
rain on me just once again.
Τα ομορφότερα λόγια είναι του Έρωτα και λέγονται ψυθιριστά.

Dark Secrets look for Light.

The words refuse my tongue
They tear me from my sleep
You ask me why I cry
But I cannot bear to speak

The nightmare goes on
Won't somebody wake me?

Hands on Us.

Να και μερικά χέρια,πρόχειρα.Ίσα να δηλώνουν-χωρίς πολυτέλειες.



For Someone i don't really know.

 A Charlie Brown snowstorm for 2.49 
Snoopy drops dead in the snow 
This is all that I can show for my time with someone I don't really know 
I met you in mittens beneath London Bridge 
Killing your skateboard, angry like sea 
I loved you in minutes, like people love Lucy 
We spat in the snow, black coffee 
A rollerskate waitress in Littlewoods cafe 
A Raleigh bike builder, Pro-Plus and Park Drives 
We kissed once - it was like e minor 
Things could, I think not, be finer.

Αποδόμηση.

Ναι.Κάπως έτσι πρέπει να ακούγεται.
Τέτοιο ήχο να κάνει.Σαν λυγμό και πάταγο μαζί.


Kinderzeit.

It's what we call "Α modern Crucifixion".

Το Ξεκίνημα, μέρος πρώτο.

Feather I
Feather II
Feather IV


Οξυγραφίες, Απρίλιος 2011

Χαρακτικά μετά από ενάμιση χρόνο αδράνειας. Ήταν και αυτά ένα είδος κάθαρσης.


Kill The Engineer Cover.