Ιστορία Ι


Θα σας πω μιαν ιστορία. Δεν περιμένω να καταλάβετε μα οι λέξεις είναι πουλιά βαριά που βγαίνουν απ'το 
στόμα μου και αφήνουν την ψυχή μου λιγάκι πιο ελεύθερη.Να θυμάται παλιές εποχές. Δεν περιμένω να πιστέψετε πως κάποτε, εγώ που με βλέπετε, μπορούσα να πετάξω.
<<Δεν είσαι αυτά που νομίζεις πως επάνω σου κουβαλάς>> μου είπαν. Και όλα αυτά τους φάνταζαν παλιό σινεμά.


Όταν όλοι έφυγαν ψιθύρισα την ιστορία μου: Με σκότωσε. Και οι μικροί θάνατοι είναι οι πιο λυπημένοι λένε. Η ανάσα μου ακόμα φαίνεται στον αέρα μα με σκότωσε. Εκείνος. Άναβε σαν ένα σπίρτο και μένα πάντα με τραβούσε η φωτιά. Μα λίγοι άνθρωποι είναι τόσο μεγάλοι ώστε να χωρούν τα πάντα. Ωστε να χωρούν την ελευθερία χωρίς να τη φυλακίζουν. Η αλλαγή μου ήταν το όνειρο ενός Άλλου. Κι έτσι, έχασα τα φτερά μου και μαζί μ' αυτά, έναν ολόκληρο κόσμο.
Μα πονούσα. Η Γη σε τραβά βίαια σαν διψασμένο χώμα και Εκείνος με αγκάλιαζε όλο και πιο σφιχτά.Κι αποδιωξα εκείνον, την αδυναμία μου,τις έξεις μου,την βολή μου - όλους και όλα,κυνήγησα τους δαίμονες μου μακριά.
Τώρα τριγυρνώ χωρίς τις αλυσίδες μου. Θέλω να τα μάθω όλα από την αρχή, ν' αγαπήσω αυτό τον κόσμο που τόση Γη έχει μέσα του και που τόσο με έπνιξε. Απλώνω τα χέρια σαν σε τυφλόμυγα και τ' αγγίζω όλα σα να ήταν η πρώτη φορά. Θα τα κάνω δικά μου.
Μα κάποιες φορές εκεί μέσα βλέπω μάτια. Μάτια γνώριμα, που έχουν εκείνη την αίσθηση από αέρα και φως. Εκείνη τη γνώριμη λάμψη, μάτια σαν καθρέφτες. Καθόμαστε δίπλα δίπλα και οι ανάσες μας είναι ίδιες. Λέμε ο ένας στον άλλο, <<Κάνει κρύο.Βοήθησέ με να ζεστάνω την καρδιά μου>>. Και αυτό κάνουμε.


4 σχόλια:

Chimaera είπε...

πάντως, έχουν απομείνει φτερά, και είναι ευδιάκριτα, στορμάκι.

πι.ες. δεν σε σκότωσε ρε τελικά, αφού :)

Ανώνυμος είπε...

Στορμάκι. Ωραία λέξη αλλά δεν υπάρχει, σα να λέμε φονάκος ή βιασμάκος ή ερωτούλης κι όχι αυτός που ρωτάει φυσικά..

Το "αφού" μετά το "τελικά" όλα τα λεφτά. Κάποτε ήταν η αγαπημένη μου λέξη και είναι λίγο δύσκολη να την βάζεις και να βγάζει πραγματικό νόημα, τι είπα τώρα!

Storm. είπε...

Το αφού στο τέλος είναι κάτι απ'αυτά τα μικρά απομεινάρια της παιδικής μας γλώσσας.Τότε δε σκεφτόμασταν αρχή και τέλος.
Μου αρέσει το Στορμάκι.Είναι κάτι που ακούω από λίγους και τους χαρακτηρίζει κι ας μην είναι λέξη.
:)

Chimaera είπε...

Γιατί το "ανώνυμος"; Θυμίζει άοσμος, αόρατος, αυτό το στερητικό άλφα είναι πολύ έντονο. Σουρεάλ, μου αρέσει! *χαμόγελο με -σχεδόν άσπρα- δοντάκια να φαίνονται*

Στορμάκι, συνέχισε τις ομορφιές :)