Η Φωνή.



"Το ξεθώριασμα του Άλλου, όταν παράγεται μου γεννά άγχος, γιατί μου φαίνεται αναίτιο και ατέρμονο. Σάμπως σ' έναν οδυνηρό αντικατοπτρισμό, ο Άλλος ξεμακραίνει, μετατοπίζεται επ' άπειρον κι εγώ εξαντλούμαι προσπαθώντας να τον φτάσω.
[...] Το ξεθώριασμα του Άλλου, εκδηλώνεται στη φωνή του. Η φωνή επωμίζεται, μου δίνει να διαβάσω και ούτως ειπείν, εκπληρώνει την εξαφάνιση του αγαπημένου πλάσματος, γιατί ίδιον της φωνής είναι να πεθαίνει. Ήταν εξαρχής μια ανάμνηση, και μπορεί ποτέ να μην είναι τίποτε άλλο. Αυτο το φασματικό "είναι" της φωνής ονομάζεται τόνος.Ο τόνος, βάσει του οποίου προσδιορίζεται κάθε φωνή, είναι αυτό το κάτι που τείνει να σωπάσει, είναι αυτός ο ηχητικός κόκκος που αποσυντίθεται και εξατμίζεται.
Η φωνή.Την αναθυμάμαι ή την ανακαλώ μέσα στο μυαλό μου,πολύ πέρα από το αυτί μου. Φωνή ισχνή και ωστόσο επιβλητική, γιατί ανήκει στα πράγματα αυτά που αποκτούν υπόσταση μόλις εκλείψουν."
Rolan Barthes



οι φωνές των ανθρώπων ακούγονται από μακριά σαν κύμματα.
οι φωνές των παιδιών που τρέχουν στους δρόμους φωνάζουν τη ζωή.
οι φωνές των αγαπημένων ακούγονται σα νερό.
σαν γρατζούνισμα στο τζάμι οι φωνές των ξένων.
και μετά, είναι και αυτή η φωνή..





Δεν υπάρχουν σχόλια: