Προσχέδια.






















Μερικά προσχέδια, έτσι γιατί οι ιδέες έρχονται και φεύγουν αν τις αφήνεις ελεύθερες χωρίς αποτύπωμα.
(πάντα μου άρεσε να ξεχνώ μολύβια.)

Παράλληλα.

For Astrid.




















"har glade dage og åbne vinger" 
ή αλλιώς "να έχεις ευτυχισμένες μέρες και ανοιχτά φτερά"


Κάτι που έφτιαξα σήμερα για τα γενέθλια μιας φίλης, μετά από καιρό χωρίς πενάκια και πινέλα.
Ακόμα δεν είμαι καλή με τα χρώματα, μα είμαι ικανοποιημένη με το χέρι.
Ελπίζω μονάχα να μην το δει εδώ, πριν φτάσει το γράμμα της.

Η Φωνή.



"Το ξεθώριασμα του Άλλου, όταν παράγεται μου γεννά άγχος, γιατί μου φαίνεται αναίτιο και ατέρμονο. Σάμπως σ' έναν οδυνηρό αντικατοπτρισμό, ο Άλλος ξεμακραίνει, μετατοπίζεται επ' άπειρον κι εγώ εξαντλούμαι προσπαθώντας να τον φτάσω.
[...] Το ξεθώριασμα του Άλλου, εκδηλώνεται στη φωνή του. Η φωνή επωμίζεται, μου δίνει να διαβάσω και ούτως ειπείν, εκπληρώνει την εξαφάνιση του αγαπημένου πλάσματος, γιατί ίδιον της φωνής είναι να πεθαίνει. Ήταν εξαρχής μια ανάμνηση, και μπορεί ποτέ να μην είναι τίποτε άλλο. Αυτο το φασματικό "είναι" της φωνής ονομάζεται τόνος.Ο τόνος, βάσει του οποίου προσδιορίζεται κάθε φωνή, είναι αυτό το κάτι που τείνει να σωπάσει, είναι αυτός ο ηχητικός κόκκος που αποσυντίθεται και εξατμίζεται.
Η φωνή.Την αναθυμάμαι ή την ανακαλώ μέσα στο μυαλό μου,πολύ πέρα από το αυτί μου. Φωνή ισχνή και ωστόσο επιβλητική, γιατί ανήκει στα πράγματα αυτά που αποκτούν υπόσταση μόλις εκλείψουν."
Rolan Barthes



οι φωνές των ανθρώπων ακούγονται από μακριά σαν κύμματα.
οι φωνές των παιδιών που τρέχουν στους δρόμους φωνάζουν τη ζωή.
οι φωνές των αγαπημένων ακούγονται σα νερό.
σαν γρατζούνισμα στο τζάμι οι φωνές των ξένων.
και μετά, είναι και αυτή η φωνή..





Ο Αυτοπροσδιορισμός Της.

Εκείνη και η φύση. Η ζωή. Το άσπρο και το μαύρο.
Η σιωπή. Τα μάτια. Ο χρόνος. Το δέρμα. Η αντίθεση.
Η ψυχή και το σώμα. Η απλότητα. Η ηρεμία και η δύναμη.
Το βάθος. Τα πουλιά. Η ακινησία. Η καθήλωση.
Τα σύμβολα. Το μετα-φυσικό. Η συμμετρία.

Graciela Iturbide
























Σήμερα αγαπώ.

Αυτά που θυμάμαι και αυτά που ξεχνώ.
Αυτά που έρχονται και αυτά που περιμένω.
Τα μικρά σημειώματα που αφήνουν οι φίλοι.
Τις παλιές φωτογραφίες και τις καινούριες δίπλα τους.
Τον καφέ με ταξιδιωτικά περιοδικά.
Τα ίδια και τα διάφορα.
Όλα αυτά που μαζεύω.
Το καλοκαίρι που φεύγει.
Αυτό που με τρομάζει.
Τις εικόνες από μακριά.
Τα πουλιά στα τραγούδια.
Το κυπαρισσί και το άσπρο.
Εκείνη τη φωνή.
Το γέλιο.
Το φως.
And the landscapes to come..




Ιστορία ΙΙ

Παλιά και αγαπημένα πράγματα έρχονται ξανά στο δρόμο μας για να μας θυμίζουν τι ήμασταν, τι ήρθε, τι έφυγε και τι έμεινε.
Έτσι μαθαίνουμε να κοιτάμε πίσω, μέσα, ψηλά και φυσικά να ονειρευόμαστε το μπροστά. Ακόμα, μαθαίνουμε να κλείνουμε τα μάτια όταν πρέπει. Τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε τα πάντα πιο δυνατά. Τις στιγμές που οι φλόγες μας κυκλώνουν.

Οι αλλαγές έρχονται.Ολοκληρωτικές, έτσι μου αρέσουν. Πριν έρθουν φροντίζουν πάντα να τις νιώθουμε εμβρυακά μέσα μας, να τις νιώθουμε στον αέρα, στα πρόσωπα γύρω μας, στα δικά μας πρόσωπα. Μην τις φοβάσαι. Η πρώτη ανάσα μόλις έρθουν θα μοιάζει σαν την πρώτη μετά από έναν μακρύ ύπνο, από τον οποίο δεν πίστευες πως θα βγεις.
Θα ακούσεις τους πνεύμονές σου να γεμίζουν. Θα γεμίζουν Νερό, γιατί είναι το στοιχείο της κάθαρσης. Είναι η αλλαγή αυτή καθ' εαυτή, είναι η καθαρότητα, η διαύγεια, η κίνηση, το ταξίδι. Είναι ο έρωτας. Ήρθε.
Μερικές φορές όμως νιώθουμε και πάλι αδύναμοι.Απ'το βάθος έρχεται μια μελωδία. Είναι το παρελθόν που πια πονάει και το μέλλον που μόνο φόβο φέρνει.Μα κάτι μέσα μας λέει, φτάνει μια μικρή χαραμάδα ν'αφήσουμε, να μπορεί να μπαίνει φως. Γιατί μια μικρή σπίθα, ξεκινά φωτιές ολόκληρες.