Συλλογή V





"My blood is alive with many voices
telling me I am made of longing."
— R.M. Rilke

Συλλογή IV


L'enfant dans moi.


"But everyone disappears, no matter who loves them."

Void.

From childhood's hour I have not been
As others were. I have not seen
As others saw. I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow. I could not awaken
My heart to joy at the same tone.
And all I loved, I loved alone.

All eyes conceal what they want them to see, master the arts of the voidancy,
And you break and you run, you claw like a wytch, till you score all the scores that will kill off your itch.
Will you find them?



I live on Coffee and Flowers

(and black markers and watercolors)



"Bonds"
8x5cm
black pigment marker&watercolors on recycled paper

"The Tide I"
8x5cm
black pigment marker&watercolors on recycled paper

"The Tide II"
8x5cm
black pigment marker&watercolors on recycled paper

"The Tide III"
8x5cm
black pigment marker&watercolors on recycled paper


Μικροί Θάνατοι / Small Deaths

Εδώ λοιπόν είναι τα χαρακτικά για τα οποία πολύ καιρό μιλούσα και ετοίμαζα. Όπως έχω γράψει ξανά, ξεκίνησε αυθόρμητα και σχεδόν τυχαία, σε μια στιγμή ακανόνιστη σαν παιχνίδι και συνέχισε με την ίδια διάθεση, πιο σταθερά και συνειδητά στη συνέχεια.
 Η σειρά "Μικροί Θάνατοι" αποτελείται πλέον από δέκα οξυγραφίες, φτιαγμένες μέσα στο 2011-12 κάπου εκεί πάνω στην αλλαγή και αντιπροσωπεύει ό,τι είμαι και αισθάνομαι αυτή τη χρονιά που συνεχώς αλλάζει καθώς και όλα αυτά που ως τώρα με άγγιζαν. Οι περισσότερες μήτρες είναι ορθογώνιοι τσίγκοι, όχι μεγαλύτεροι από 10x12 εκ. τυπωμένες παραδοσιακά σε χαρτί Fabriano και μαύρο Charbonnel μελάνι οξυγραφίας.

Κάποια στιγμή λοιπόν, προσδιόρισα διαφορετικά το Θάνατο. Σαν ένα σύμβολο πια που δεν μένει στην κυριολεξία του, δεν είναι τέλος οριστικό ούτε ανυπαρξία, αλλά αρχή.
Εδώ λοιπόν θα δείτε,ανθρώπινους καθημερινούς Μικρούς Θανάτους, ο καθένας να περιέχει και μια μορφή εσωτερικής ή αισθητικής βιας, ένα τράβηγμα προς τα έξω. Μια βια που ενέχει μέσα της η ίδια η φύση: κάθε γέννηση, κάθε εξέλιξη, κάθε αλλαγή, ο χρόνος, ο έρωτας, η μνήμη, ο θάνατος, η ίδια η ζωή.

Θα μπορούσα να σας συνδέσω πολύ όμορφα την κάθε εικόνα με την επόμενή της και έπειτα όλες μαζί, μεταφράζοντας τα γερμανικά κείμενα από κάτω. Η συνοχή όμως είναι κάτι που υπάρχει, μα ταυτόχρονα κάτι πολύ υποκειμενικό. Άφησα λοιπόν μόνο τους τίτλους γι'αυτόν που κοιτάζει, θέλοντας μόνάχα μια μικρή κατεύθυνση να υπάρχει.

Μικρός Θάνατος Ι  - Ο Κύκλος

Μικρός Θάνατος ΙΙ - Το Σύμβολο

Μικρός Θάνατος ΙΙΙ - Το Σύμβολο ΙΙ

Μικρός Θάνατος ΙV - Ο Έρωτας

Μικρός Θάνατος ΙΙΧ - Ο Μύθος

Μικρός Θάνατος ΙΧ - Η Μνήμη




Όλα τα έργα, θα διατίθενται προς πώληση στο Etsy.com από τις 22/02/2012 ή πιο άμεσα με ένα mail στο danaelaz88@gmail.com.

Η Θάλασσα.


Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο σε μια μουσική, από το να θυμίζει θάλασσα.

Γκρίζα θάλασσα μέσα σε χειμωνιάτικο σούρουπο.
Η θάλασσα με τη βροχή, σαν επιστροφή στην πηγή.
Η θάλασσα τη νύχτα και κείνο το αίσθημα φόβου μπροστά στο ανεξέλεγκτο.
Η αίσθηση της αρμονίας τα ήρεμα πρωινά,
η ανάταση ψυχής στα κύμματα που χτυπούν τα βράχια.

Η θάλασσα είναι η έκφραση εκείνη της φύσης, όπου η τελευταία ξεπερνά τον εαυτό της και γίνεται μεταφυσική. Δεν υπάρχει στ'αλήθεια τίποτε πιο όμορφο απ'όλους τους ήχους που δημιουργεί αυτή η αιώνια κίνηση, αυτό το απέραντο στοιχείο με τους συνεχείς κύκλους, που δεν χωρίζει ποτέ από τα μέρη του και που μέσα τους κλείνει και γεννά ζωή.
Και ο άνθρωπος, μαζί της ζει, μαζί της φτιάχνει χιλιάδες ιστορίες, την αγαπά και την φοβάται, θυμάται μέσα της τις αρχές του, αισθάνεται μικρός ή βλασφημεί, κοντά της δημιουργεί και ερωτεύεται.
Γιατί αν ο Έρωτας ήταν, θα ήταν Νερό.



Small Deaths Are Travelling



















Επιτέλους συμφιλιώνομαι με τις φωτογραφίες ταυτότητας,
 με την ιδέα ότι κάτι που αγαπώ απομακρύνεται από μένα,
με την αναμονή.

 Όσοι με γνωρίζετε ή έστω με θυμάστε λιγάκι από παλιά ταξίδια και ουρανούς, ξέρετε πολύ καλά τι είναι, όπως ίσως ξέρετε πως αυτό το πέτρινο πουλάκι είναι αυτό που κρατά τα χαρτιά μου στο γραφείο, όταν φυσά αέρας.


 Ευχηθείτε μου λοιπόν, ό,τι σας βγαίνει αληθινά.

Συναισθησία.

Όχι όμως έτσι όπως την ορίζουν.

Είναι υπέροχος ο τρόπος που το ανθρώπινο μυαλό συνδέει πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους με μια συνοχή που μονάχα μέσα σ'ένα άτομο μπορεί να πετύχει.
Είναι υπέροχα αρρωστημένος ο τρόπος που όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια σφαίρα μικρή ή και μεγάλη.

Συνδέουμε σε κάθε πορεία, μνήμες με πρόσωπα, ήχους, εικόνες και μυρωδιές. Σαν διάφανα αόρατα νήματα που ενώνουν τον καθένα μας με όλους τους υπόλοιπους και εκεί κάπου έρχεται η δημιουργία.
Το κάθε πραγματωμένο πια παιδί μας, σέρνει μαζί του το δικό μας κουβάρι, κι εκείνο με τη σειρά του ξετυλίγεται μπροστά σε άλλους και δένει με τα δικά τους.
Η κάθε ιστορία μας διασταυρώνεται με όλες τις υπόλοιπες και καμία πια δεν μένει μόνη της, ανέπαφη και χωρίς διακλαδώσεις. Διασταυρώσεις, όπως ακριβώς σ'εκείνο το κάστρο, το βγαλμένο από τη φαντασία ενός που δε ζει πια, ενός που συνέλαβε τα πάντα μονάχα με μερικά πεθαμένα σύμβολα και κάποιες ποιητικές ιστορίες.

Ο Συμβολισμός, είναι μια αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου. Γεννιέται τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν κοιτά πια μονάχα τη φύση μα στέκεται μπροστά της και θέτει τον εαυτό του μέσα της. Τη στιγμή που αντιλαμβάνεται το εγώ του, ορίζει σύμβολα για όλα εκείνα που δεν μπορεί να εξηγήσει, όλα εκείνα που δε χωράν μέσα στην δική του λογική.

Ο Συμβολισμός σαν διαδικασία ανήκει στη συνήθεια, την επανάληψη, τον προσδιορισμό και την φαντασία. Η τελευταία είναι εκείνη που τον καθιστά δυνατό, να εικονοποιήσει πράγματα για τα οποία ελάχιστη ιδέα έχει κανείς και μονάχα με ένα είδος ενστίκτου μπορεί κανείς να ξεκινήσει τη διαδικασία. Έτσι από μια έννοια γεννιέται μια εικόνα, από ένα Σημαίνον γεννιέται ένα Σύμβολο και στο τέλος εκείνα επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και μαζί την ζωτική τους ένωση, υπερβαίνοντας τους προσδι-ορισμούς και τους περι-ορισμούς, ώστε να μείνουν στον χρόνο.

Ο Συμβολισμός είναι ένα είδος λύτρωσης. Καθαρίζει όσα μένουν χωρίς να πρέπει, δίνοντας τους μια μορφή. Μια μορφή που επίσης συνδέει πράγματα που συνεχώς μαλώνουν μεταξύ τους.
Γιατί, αυτό δεν είναι η εικόνα; Μια αιώνια πάλη σκιας και φωτός, λευκού και μαύρου, χρώματος και της έλλειψης του, γραμμής και κενού. Μια ασταμάτητη ερωτική πάλη που φτιάχνει τη μορφή και μαζί επιστρατεύει κάθε μας έμφυτη ικανότητά. Λογική,αισθήσεις,μνήμη,ένστικτα ή φαντασία, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος αντιλαμβάνεται, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος ζει.


We got free on broken knees.

Πάντα έλεγα πως η μουσική, έρχεται όταν πρέπει.
Υπάρχει μια κρυμμένη λανθάνουσα αναγκαιότητα στη χρονική στιγμή ή περίοδο που κάτι έρχεται στο δρόμο μας, επηρεασμένη από τα εσωτερικά μας γρανάζια, ίσως και κάτι πιο σοφό.Ίσως.

Συνεχίζει να επιβεβαιώνεται πάντα καθώς μέσα σε μέρες που δυσκολεύτηκα αρκετά με πολλές υποχρεώσεις, χωρίς να χάνω όμως μια κοινή ουσιώδη σφαίρα ανάμεσά τους, έρχεται το καινούριο EP από τους Silver Mt Zion, μια από τις μπαντες που στ'αλήθεια αγαπώ.
Δεν θα υπήρχε καλύτερο σάουντρακ για τις μέρες του Τώρα και για όλα εκείνα που θ'άκολουθήσουν.
Όπως έλεγα σε κάποιον και κείνος γελούσε, "Ο αέρας μυρίζει αυτά που θα 'ρθουν".
Έτσι και η μουσική.
ολόκληρο.ναι.

Adulthood.








Η Adulthood είναι μια μικρή ιστοριούλα που φτιάχτηκε τις τελευταίες μέρες, ξεκίνησε αυθόρμητα και τελείωσε με δισταγμό. Τελικά την αγάπησα πολύ.

Σκεφτόμουν την στιγμή εκείνη όπου ένας άνθρωπος αποχωρίζεται συναισθηματικά από τους οικείους του, στιγμή βίαιη τις περισσότερες φορές. Έπειτα συνεχίζει σε μια κατηφόρα χωρίς συνείδηση, χωρίς συμ-μετοχή, ώσπου να φτάσει μέσα στην βαθύτερη φύση του, να μάθει εκεί να ολοκληρώνει τον εαυτό του, να μάθει εκεί να Είναι. Στ'αλήθεια.

Κάντε ένα κλικ επάνω στα καρέ, δυστυχώς το μπλογκ δεν επιτρέπει και πολύ μεγάλα μεγέθη κι έτσι χάνονται όχι μόνο πολλές λεπτομέρειες αλλά και η ένταση. Αν θέλετε λοιπόν!