Συναισθησία.

Όχι όμως έτσι όπως την ορίζουν.

Είναι υπέροχος ο τρόπος που το ανθρώπινο μυαλό συνδέει πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους με μια συνοχή που μονάχα μέσα σ'ένα άτομο μπορεί να πετύχει.
Είναι υπέροχα αρρωστημένος ο τρόπος που όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια σφαίρα μικρή ή και μεγάλη.

Συνδέουμε σε κάθε πορεία, μνήμες με πρόσωπα, ήχους, εικόνες και μυρωδιές. Σαν διάφανα αόρατα νήματα που ενώνουν τον καθένα μας με όλους τους υπόλοιπους και εκεί κάπου έρχεται η δημιουργία.
Το κάθε πραγματωμένο πια παιδί μας, σέρνει μαζί του το δικό μας κουβάρι, κι εκείνο με τη σειρά του ξετυλίγεται μπροστά σε άλλους και δένει με τα δικά τους.
Η κάθε ιστορία μας διασταυρώνεται με όλες τις υπόλοιπες και καμία πια δεν μένει μόνη της, ανέπαφη και χωρίς διακλαδώσεις. Διασταυρώσεις, όπως ακριβώς σ'εκείνο το κάστρο, το βγαλμένο από τη φαντασία ενός που δε ζει πια, ενός που συνέλαβε τα πάντα μονάχα με μερικά πεθαμένα σύμβολα και κάποιες ποιητικές ιστορίες.

Ο Συμβολισμός, είναι μια αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου. Γεννιέται τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν κοιτά πια μονάχα τη φύση μα στέκεται μπροστά της και θέτει τον εαυτό του μέσα της. Τη στιγμή που αντιλαμβάνεται το εγώ του, ορίζει σύμβολα για όλα εκείνα που δεν μπορεί να εξηγήσει, όλα εκείνα που δε χωράν μέσα στην δική του λογική.

Ο Συμβολισμός σαν διαδικασία ανήκει στη συνήθεια, την επανάληψη, τον προσδιορισμό και την φαντασία. Η τελευταία είναι εκείνη που τον καθιστά δυνατό, να εικονοποιήσει πράγματα για τα οποία ελάχιστη ιδέα έχει κανείς και μονάχα με ένα είδος ενστίκτου μπορεί κανείς να ξεκινήσει τη διαδικασία. Έτσι από μια έννοια γεννιέται μια εικόνα, από ένα Σημαίνον γεννιέται ένα Σύμβολο και στο τέλος εκείνα επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και μαζί την ζωτική τους ένωση, υπερβαίνοντας τους προσδι-ορισμούς και τους περι-ορισμούς, ώστε να μείνουν στον χρόνο.

Ο Συμβολισμός είναι ένα είδος λύτρωσης. Καθαρίζει όσα μένουν χωρίς να πρέπει, δίνοντας τους μια μορφή. Μια μορφή που επίσης συνδέει πράγματα που συνεχώς μαλώνουν μεταξύ τους.
Γιατί, αυτό δεν είναι η εικόνα; Μια αιώνια πάλη σκιας και φωτός, λευκού και μαύρου, χρώματος και της έλλειψης του, γραμμής και κενού. Μια ασταμάτητη ερωτική πάλη που φτιάχνει τη μορφή και μαζί επιστρατεύει κάθε μας έμφυτη ικανότητά. Λογική,αισθήσεις,μνήμη,ένστικτα ή φαντασία, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος αντιλαμβάνεται, είναι όλα αυτά τα μέσα με τα οποία κάποιος ζει.


Δεν υπάρχουν σχόλια: