Η Θάλασσα.


Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο σε μια μουσική, από το να θυμίζει θάλασσα.

Γκρίζα θάλασσα μέσα σε χειμωνιάτικο σούρουπο.
Η θάλασσα με τη βροχή, σαν επιστροφή στην πηγή.
Η θάλασσα τη νύχτα και κείνο το αίσθημα φόβου μπροστά στο ανεξέλεγκτο.
Η αίσθηση της αρμονίας τα ήρεμα πρωινά,
η ανάταση ψυχής στα κύμματα που χτυπούν τα βράχια.

Η θάλασσα είναι η έκφραση εκείνη της φύσης, όπου η τελευταία ξεπερνά τον εαυτό της και γίνεται μεταφυσική. Δεν υπάρχει στ'αλήθεια τίποτε πιο όμορφο απ'όλους τους ήχους που δημιουργεί αυτή η αιώνια κίνηση, αυτό το απέραντο στοιχείο με τους συνεχείς κύκλους, που δεν χωρίζει ποτέ από τα μέρη του και που μέσα τους κλείνει και γεννά ζωή.
Και ο άνθρωπος, μαζί της ζει, μαζί της φτιάχνει χιλιάδες ιστορίες, την αγαπά και την φοβάται, θυμάται μέσα της τις αρχές του, αισθάνεται μικρός ή βλασφημεί, κοντά της δημιουργεί και ερωτεύεται.
Γιατί αν ο Έρωτας ήταν, θα ήταν Νερό.



Δεν υπάρχουν σχόλια: