Επιτραπέζιο.

Κάπου εκεί που είχα νεύρα,πολλά νεύρα,πήρα ένα πινέλο και το φτηνό μου μελάνι και άρχισα να κάνω γραμμές,ξέροντας πως με ηρεμεί.Έπειτα ξεκίνησα να κάνω γραμμές ακαθόριστες και άσχημες,πάνω στο τραπέζι μου,απολαμβάνοντας μονάχα τη στιγμή που το χωρίς βερνίκι ξύλο απορροφούσε τη μελάνη και μύριζε τόσο χαρακτηριστικά,είχε κάτι από δάσος μετά τη βροχή.
Δυστυχώς όμως το αποτέλεσμα με τις μέρες με βάραινε,μου θύμιζε εκείνη την ημέρα που για τις μικρότητες των άλλων (ακόμη μια φορά) κατέστρεψα κάτι αισθητικά απλό και φυσικά όμορφο.
Έτσι είπα να το κάνω να μου θυμίζει ένα μικρό σχεδιάκι που έκανα παλιά,θα το ονομάσω το Επιτραπέζιο Τερατάκι μου και θα το βάλω να μου κλείνει το μάτι από την πάνω μεριά του γραφείου.
Αυτό λοιπόν έκανα σήμερα.


























*σημειώνω οτι λατρεύω το γέγονος πως σε κάθε σπίτι που μένω,υπάρχουν πάντα απρογραμμάτιστα τα υλικά που χρειάζεται κανείς για να υλοποιήσει αυθόρμητες ιδέες ένα μεσημέρι Κυριακής.

Τα λάθη μου έγιναν για σένα.



Ερωτεύτηκα,
τη στιγμή που τον θαύμαζα να βάζει γκολ στον αγώνα με το διπλανό χωριό και κείνο το δευτερόλεπτο που οι ματιές μας συναντήθηκαν,
εκείνη τη φορά που φώναξε το όνομά μου στην είσοδο του κολυμβητηρίου και έπειτα έτρεξε να κρυφτεί για να μην τον δω,
ένα πρώτο φιλί (πόσο περίεργα ετεροχρονισμένα όλα λειτουργούσαν),κάθε πρώτο φιλί,
τα πόσα τραγούδια μου έγραφε σε σιντί και μοιάζαν όλα να είναι φτιαγμένα για μένα και κείνος σημείωνε σε χαρτάκια με μικρά γράμματα πως ξέχασε το 18 στη λίστα αφού ποτέ δεν κάνει τίποτε σωστά,
το πως θα βλέπαμε μαζί τον ουρανό της Ισλανδίας ξαπλωμένοι στο γρασίδι,
την υπεροχή του ανάμεσα σε όλους τους άλλους και το πως έβρισκε τις σωστές λέξεις για τα πάντα,
την απλότητα ανάμεσα σε τόσα ηλίθια παιχνίδια εξουσίας,
τις δυσλειτουργίες του και την μεγαλοφυΐα που κρύβει κάθε σχιζοφρένεια ανάμεσα σε τόσες "κανονικότητες",
το σώμα του που μου φαινόταν να κλείνει με το δικό μου σαν να υπήρξαμε σε ένα πρωτόγονο αρχικό στάδιο ενωμένοι,
τα δάχτυλά του που μύριζαν καπνό και τη ζέστη που έβγαζε όταν κοιμόταν,
πολλές τυχαιότητες που ως αναγκαιότητες ερμήνευα,φευγαλέες στιγμές στο λεωφορείο,στο πλοίο για την Κρήτη,στο ράφι με τα σιντί,στο διαδίκτυο.
Ερωτεύτηκα τον τρόπο που καθόταν πίσω από το γραφείο της υποδοχής,το βάρος που (κυριολεκτικά) σήκωνε,τον τρόπο που ταίριαζε φωτογραφίες με στίχους και το πόσο σταδιακά με καθόριζε χωρίς να το πάρω είδηση.

Όλα μικρά σημεία στο χρόνο τα οποία το φαντασιακό αρέσκεται να μεταφράζει σε κάτι που οπωσδήποτε ενέχει νόημα.Για κάθε άνθρωπο που ερωτεύτηκα μάζευα ένα καλάθι γεμάτο με τέτοια,σαν συλλέκτης που σιγά σιγά εθίζεται σ'αυτή του την ιδιότητα και αρνείται να δει μια πραγματικότητα που -αλήθεια- υπάρχει μα εκείνος συνειδητά επιλέγει να αγκαλιάζει κάθε φορά την ίδια την εικόνα μέσα του. Αυτό ακριβώς το εν δυνάμει καλύτερο του Άλλου μέσα από εμένα.

Και θα σας πω περασμένοι μου Εραστές,ακριβώς αυτή την εικόνα σας μέσα στα μάτια μου ερωτευτήκατε και σεις.Την ίδια σας την εντελέχεια, που σας έκανε να αισθάνεστε κοινωνοί ενός τέλειου εαυτού σας για πρώτη φορά.

Η εικόνα που έχουμε για τον έρωτα διαμορφώνεται με το πέρασμα του χρόνου από άπειρα ερεθίσματα,τα ιδανικά,τον ηρωισμό,το δράμα,το ρομαντισμό,στη λογοτεχνία,στα τόσα τραγούδια,στον κινηματογράφο,στην πορνογραφία.Μας κάνει να ονειρευόμαστε ανεξέλεγκτα κάποιον να κυνηγά το τρένο που είσαι μέσα, να σου μιλά όταν περπατάς στη θάλασσα και να σου λέει πόσο από πάντα γνωρίζεστε,να αναγνωρίζει τα βήματά σου από μέσα καθώς μπαίνεις στο χώρο,να θυμάται τη φωνή σου,να σε σπρώχνει βίαια στο κρεβάτι και να σε φιλά τρυφερά,να γράφει πόσο τα μαλλιά σου μοιάζουν με χρυσή καταιγίδα πάνω στο μαξιλάρι και σε πόσες άλλες εικόνες που μονάχα σε τέτοια μικρά σημεία βασίζονται και το υπόλοιπο είναι η μετάφραση.Και αναμφισβήτητα,είναι πανέμορφος αυτός ο τρόπος να ερωτεύεται κανείς.Μα δυστυχώς αφού άθελά μου προίκισα τον εαυτό μου με αυτό,δεν έχω συναντήσει κανέναν άλλο να το κάνει με τον ίδιο τρόπο.Γιατί στ'αλήθεια,όταν για μένα ένα βλέμμα ήταν ένα ολόκληρο βασίλειο,για όλους τους άλλους ήταν απλά ένα κάτι ισάξιο του τίποτα.Τόσο απερίσκεπτα δίνονται πλέον όλα όσα κάποτε συμβόλιζαν ένα βάθος-τι σπατάλη.
Όλα αυτά τα σημεία λοιπόν, είναι μικρά καρφάκια στο έδαφος και γω πατώντας πάνω τους έμενα εκεί να περιμένω τον ερχομό,κάθε ερχομό και κάθε υπόσχεση αβίαστα ειπωμένη-αφού κάθε φορά ήταν,σκεφτόμουν,η ειλικρίνεια των προθέσεων αυτονόητη.Αυτό το εξ ιδίων τα αλλότρια είναι η επόμενη μεγάλη δυσλειτουργία.Δεν ξέρω από ποιά νεύρωση ξεκινάει,από ποιά βιώματα και ποιά ακριβώς αρρωστημένη παιδική αντίληψη του εαυτού και των άλλων, μα άπαξ και περιέχει τόσο "εγώ" μέσα της, να περιμένεις να είσαι "αυτός που περιμένει" όπως γράφει ο Μπαρτ.
Αυτή τη φορά το γράψιμο είναι η ανασκόπηση,την οποία χρειάζομαι τώρα περισσότερο από ποτέ.Θεωρητικά μαθαίνω ακόμα πως μοιάζει ο ενήλικος έρωτας.Είναι αυτός που έρχεται με την τριβή και τον χρόνο,είναι αυτός που δεν αγγίζει το σώμα σου χωρίς να έχει βρει κάτι πιο βαθύ πρώτα, είναι αυτός που προσπαθεί και σε κάνει να προσπαθείς και συ, αυτός που χωρίς αμφιβολίες δεν φαντάζει σαν μια ίσια επιφάνεια όταν τον σκέφτεσαι.
Ερωτεύτηκα κάθε σώμα το οποίο άγγιξα,σα να 'ταν το καθένα και ένα αριστούργημα,ερωτεύτηκα όλα τα σημεία που χωρίς κόπο μου έδινε επειδή απλά και μόνο βρισκόταν εκεί,ερωτεύτηκα και την μετάφρασή του σε οτιδήποτε δικό μου,τον πλαστό συντονισμό που ο καθένας αναζητά για να ικανοποιήσει αυτή την αρχέγονη ανάγκη της "ενότητας".

Δεν ξέρω τίποτε άλλο για όλα αυτά.
Δεν ξέρω αν αυτό ανήκει στη γυναικεία φύση ή αν είναι μέσα σε ανθρώπους που ευχάριστα και σε κάθε πτυχή ονειρεύονται "αυτά που θα μπορούσαν να είναι",όλες δηλαδή τις εναλλακτικές πραγματικότητες αντί να αντιληφθούν πρώτα την υπάρχουσα και χωρίς κόπο να ζήσουν μέσα σ'αυτήν.Μα παραδέχομαι και αναγνωρίζω πως είμαι και γω ένας απ'αυτούς και πως πολύ αργά και με μεγάλη δυσκολία μαθαίνω πως πολλές φορές πρέπει να σταματώ και να περιμένω,μέχρι αυτή η ανάγκη της ερμηνείας να καταλαγιάσει και να ξεκινώ ξανά αφού ο Άλλος χωρίς αμφιβολία -ξανά- έχει κάτι που με αφορά.Και αυτό ακριβώς είναι που θέλει χρόνο και τριβή και αλληλεπίδραση και βόλτες και έκθεση,όχι μονάχα λέξεις και αρώματα και ματιές.Έτσι ερωτεύεται κανείς τον Άλλον γι'αυτό που εν ενεργεία είναι,όχι για αυτά που θα μπορούσε.
Αντίο λοιπόν παλιές μου αγάπες,
ίσως κάποτε μάθω να σας διηγούμαι,ίσως και να σας ζωγραφίζω.



προτεινόμενη μουσική υπόκρουση:
The Last Shadow Puppets-My Mistakes Were Made for You


*έχουν άραγε τα λάθη αποδέκτες;

Ένα σπίτι που καίγεται.



Πρώτα έρχεται η απόγνωση που σε χτυπάει κατευθείαν στο στομάχι, γίνεσαι το παιδί που έβρισκε ασφάλεια στους τοίχους όταν το έξω γινόταν απειλητικό και ξαφνικά χάνεται ένα καταφύγιο. Γίνεσαι ο άνθρωπος της εποχής σου, σκέφτεσαι πόσα πολύτιμα υπάρχοντα χάνεις και που θα περάσεις τη νύχτα, πόση αξιοπρέπεια σου απομένει. Και ύστερα νιώθεις την ανημπορία σου, η φωτιά προσωποποιείται και συ την απεχθάνεσαι ακριβώς γιατί είναι πιο δυνατή από σένα.

Ίσως όμως αυτά να μην είναι τα χειρότερα.

Οι άνθρωποι καθορίζονται από τη μνήμη και κείνη χρειάζεται συνεχώς αντικείμενα στο χώρο, πραγματικά, ν'αντέχουν στο χρόνο, ν'αντέχουν στο βάρος που θα τους δώσει, τα κάνει δικά της και τους εναποθέτει νόημα-η μνήμη δεν αποδέχεται την ουδετερότητα ούτε και την έλλειψη αναγωγής.
Ένα σπίτι στοιβάζει έτσι ανεκτικά τόσες ιστορίες μέσα του και ίσως κάπου εκεί που κανείς αισθάνεται να γίνονται στάχτη όλα αυτά που τον έπλασαν, τον προστατευαν ή τον έπνιγαν τόσα χρόνια, ίσως κρυφά να νιώθει μια χαρά σ'αυτή την εικόνα. Τη χαρά να χάνεται κάθε σημείο αναφορικό όλων αυτών που κάποτε ήταν.


Topology.

We never met, you and I. We were always inside, we were somewhere inside one another. And I'll live without you, Love, but what good is one glove, without the other?


.