Η Μετακόμιση

και η προετοιμασία της κινούν σκέψεις και καταστάσεις που για καιρό έμοιαζαν καλά θεμελιωμένα και φάνταζαν να μένουν ακίνητα, ανεπηρρέαστα από οποιαδήποτε αλλαγή.

Εν όψει λοιπόν της μεγαλύτερης αλλαγής, παρατηρώ εμένα ανάμεσα στα πράγματά μου, τα ταιριάζω ένα προς ένα γεωμετρικά στις ανάλογες κούτες, ένα είδος τέτρις με όλα αυτά που τόσο καιρό σαν αυτονόητα με περιτριγυρίζουν και γράφω στις πλευρές των χάρτινων κουτιών με περιποιημένα γράμματα το περιεχόμενο χάριν μιας πολυπόθητης οργάνωσης που ποτέ δεν κατάφερα, βγαλμένης από καταλόγους του Ικέα.
Παρατηρώ επίσης πως όσο κουρασμένη και να είμαι από τις τόσες προηγούμενες μετακομίσεις σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, νιώθω αυτή τη φορά κάτι διαφορετικό να με κινεί παρά το πολύπλοκο της οργάνωσης: είναι η χαρά ή μάλλον, είναι η υπόσχεση μιας σταθερότητας που τόσο μου έλειψε, καθώς και μια κρυφή παιδική αίσθηση πως αυτή τη φορά θα την καταφέρω αυτή την ολόδική μου ρουτίνα και θα την κρατήσω μέχρι να με πνίξει.
Ήμουν πάντα άνθρωπος που λάτρευε το καινούριο που ερχόταν, το επεδίωκε συστηματικά, σχεδόν επίτηδες και ποτέ δεν έβρισκα δυσκολία στο να φεύγω, μα τώρα το βιώνω διαφορετικά. Λέω στον εαυτό μου, πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά για πολύ καιρό, γιατί ακριβώς θα φροντίσω εγώ η ίδια να είναι. Και να που ξαφνικά, όλα αυτά που μέχρι τώρα μοιάζαν με λάθη που έκανα, μου δείχνουν τι μου έμαθαν, ήρεμα και με μετριοφροσύνη, σαν παλίρροιες που φεύγουν ήρεμα, όχι σαν τυφώνες που βίαια τα αλλάζουν όλα.

Έτσι τις επόμενες εβδομάδες σχεδιάζω να αντέξω στωικά κάθε συνέπεια που φέρνει η διαδικασία αυτή: το άνοιγμα ξεχασμένων κουτιών στο πατάρι, τη μυρωδιά των αντικειμένων που δεν άγγιξες για καιρό, τα σκονισμένα βιβλία και κάτι που απαιτεί τόση συγκέντρωση - την απόδοση σημασίας σε κάθε τι χάριν του ξεδιαλέγματος. Μερικοί άνθρωποι έχουν μια πολύ χρήσιμη ιδιότητα σε τέτοιες περιπτώσεις. Μπορούν και διαβλέπουν τις μελλοντικές τους ανάγκες κάνοντας έτσι πιο εύκολο το να ξεχωρίσουν αυτά που θα πάρουν μαζί και αυτά που θ'αφήσουν πίσω τους.
Και λέω πως μεγάλη συγκέντρωση απαιτεί, αφού έρχεται να ταράξει έναν υλισμό βαθιά ριζωμένο που μας κάνει να συλλέγουμε όλο και περισσότερα γύρω μας, σα να προσπαθούμε τόσο καιρό να δέσουμε τους εαυτούς μας κάπου-όχι πλέον μόνο συναισθηματικά μα καθαρά πρακτικά με αντικείμενα,δουλειές και καταστάσεις, έχοντας πάντα να παλεύουν μέσα μας η διαίσθηση (και ο φόβος) της αλλαγής με την ανάγκη για το λεγόμενο settle down και την προσαρμογή σε μια πόλη, που όλως παραδόξως πάντα έρχεται λίγο πριν την αφήσεις, σαν για να κάνει επίτηδες κάθε αποχαιρετισμό να επιβεβαιώσει για ακόμη μια φορά την δύσκολη φύση του.