Η Απλότητα και ένας πονοκέφαλος.

Κάποιες φορές οι άλλοι μας αποσυντονίζουν. Μας απομακρύνουν από αυτά που στο βάθος μας είμαστε, μας κάνουν να ψάχνουμε για κοστούμια σε συρτάρια που επιλέξαμε από καιρό να κλείσουμε και να θυμόμαστε λέξεις που δεν ταιριάζουν στα δικά μας χείλη. Ποιός μας είπε όμως, πως πάντα θα είμαστε ένα, πάντα το ίδιο και πάντα σταθερό;

Υποθέτω είναι οι δομές που μας καθορίζουν, όχι οι μονάδες. Οι σχέσεις και οι αλληλεπιδράσεις και εκεί αιώνες βασιλεύει η δράση και η αντίδραση, τα αντίθετα και όλα αυτά τα "ανάμεσα στις γραμμές". Εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί σου λέει, μα ευτυχώς εγώ έμαθα που να βρίσκω την απλότητα όταν την αναζητώ.Εσύ;



Παλιές φωτογραφίες.

Γιατί πάντα μας συγκινούσαν τόσο;

Είναι άραγε τα πρόσωπα που δεν θα δούμε ξανά ή οι άνθρωποι που δεν θα υπάρξουν ξανά, οι μυρωδιές τους που δεν θα μυρίσουμε, τα μάγουλα και χέρια που ξανά δε θα φιληθούν; 

Μήπως είναι η οικειότητα που νιώθουμε για όλα αυτά που κάποτε έφτιαξαν όλα αυτά που σήμερα είμαστε, τα ανθρώπινα πρόσωπα που αλλάζουν με τους καιρούς χαρακτηριστικά ή εκείνη η αθωωότητα με την οποία αντίκρυζαν τον φακό; Ή μήπως τελικά είναι η συνείδηση πως χάσαμε εκατοντάδες ευκαιρίες να γνωρίσουμε κάποιον, που γνώριζε το παρελθόν, όχι σαν αυτό που είναι, μα σαν παρόν;



(εικόνες από την Μικρασιατική καταστροφή, δυστυχώς οι φωτογράφοι άγνωστοι σε μένα)



Something to listen to,while unpacking winter clothes and dreaming of warm nights in bed or new friends with wet hair and raindrops on their lashes or rusted bicycles or writing letters or breathing again after a cold.