(πρέπει να έρθεις.)

Ανάμεσα σε εκατοντάδες πρόσωπα που συναντά κανείς, είναι με τα μάτια που αναγνωρίζεις αυτούς που έχουν κάτι δικό σου. Είναι τα μάτια και από τα μάτια που φωνάζουν σε μια απειροελάχιστη στιγμή πως σε αφορούν, και στο καθρέφτισμα είναι που πλάθετε ιστορίες ο ένας για τον άλλον.

Έτσι έγινε το πρόσωπό σου ξεχωριστό, μαντεύω από μακριά τις λεπτομέρειες, τα φρύδια, τις γωνίες των χειλιών, τους κύκλους κάτω απ'τα μάτια και τα μαλλιά που ξεκινούν εδώ ή εκεί. Σιγά σιγά μαθαίνω τις κινήσεις σου. Το χαμόγελο, τη φωνή, την άρθρωση- δεν είσαι μονάχα μορφή, μα νόημα και έκφραση πια.
Έπειτα σε βλέπω στο χώρο, είσαι ολότητα, κινείσαι, ανοίγεις τα χέρια και αγκαλιάζεις, ο τρόπος που διαβάζεις, η θέση που παίρνεις για να έρθεις στην ηρεμία που χρειάζεται, να συγκεντρωθείς σε εσένα. Πάντα μου άρεσε να βλέπω πως διαβάζουν οι άλλοι, μα εσύ, εσύ είσαι κάτι ξεχωριστό. Το μέτωπό σου είναι ήρεμο και καθαρό, τόσο ήρεμο σα να περιμένει απλά ένα φιλί να το ταράξει ξανά.

Τώρα το μόνο που μένει είναι να μάθω τα βήματά σου. Πως ακούγεται όταν έρχεσαι.

(πρέπει να έρθεις.)





Hello Winter.



[ˈvɛltʃmɛɐ̯ts]

Weltschmerz - ή αλλιώς ο πόνος του κόσμου.

Θα πάρω τη λέξη και θα την αλλάξω. Θα την κάνω δική μου, μιας και μαθαίνω πως πέρα από τα λεξικά και το αλφάβητο, ο καθένας μας κρύβει μέσα του τις δικές του σημασίες.

Είναι ο πόνος του κόσμου και το βάρος της συνείδησής του.
Είναι το βάρος όλων των τόπων που κουβαλάμε μέσα μας, της πατρίδας, των δρόμων και εκείνου του τόπου χωρίς εκατοστά και διαστάσεις.
Ο πόνος του κόσμου είναι ολόκληρη η απόσταση που μετράμε, όταν το πρώτο σημείο είμαστε εμείς και όλα τα υπόλοιπα οι Άλλοι. Κάθε λέξη που αντιληφθήκαμε διαφορετικά·είναι σχέσεις μικρές και περιορισμένες, είναι ο τρόμος που νιώθουμε, καταλαβαίνοντας τους λόγους που κινούν τους ανθρώπους, τους λόγους του καθενός.

Ο πόνος του κόσμου είναι η ξεχασμένη ελευθερία, τα ξεχασμένα παιδιά, η ξεχασμένη καθαρότητα, η ξεχασμένη στοργή, η ομορφιά. Και μόνο εμείς που θυμόμαστε μπορούμε να πονέσουμε έτσι,
και τόσο,
ώστε να θέλουμε να κλειστούμε μέσα σ'ένα κύκλο, σε κάτι μητρικό, ν'αποζητάμε μια ασφάλεια περασμένη και κάτι που προσωρινά θα μας παρηγορήσει.